Zo nu en dan komt er een berichtje mijn filterbubbel binnen waarbij ik opspring om er meteen mee aan de slag te gaan. Zo’n YES-moment had ik bij het lezen over de Wandel-naar-je-werkdag in april. Mijn sociale tijdlijnen zijn drukbevolkt met hikers, boswachters en toffe mensen die #ommetjesmetzonderhond maken. Al hun groene kiekjes verleiden mij keer op keer om erop uit te gaan, dat schreef ik al eerder. Helemaal nu ik ook (weer) met Instagram begonnen ben. Volg je me al? Onweerstaanbaar, al die uilen, eekhoorns, vossen en flamingo’s overal. Al kom je ze eerlijk gezegd meer tegen bij Hema en co dan in het echt.

 

Ik ging ‘t dus maar gewoon doen. Dat wandelen naar m’n werk. En dat was natuurlijk een hele prestatie geweest, toen ik in Soest woonde en in Almere werkte. Of toen ik nog wel eens van Dordt naar Den Helder moest. Of naar Zeeland. En in de spits reisde. En kilometers lang op de file schold. Echt wel iets om vol trots online te zetten. Nou moet ik bekennen dat ik er toen ook wel eens over gedacht heb, en zelfs de route naar Flevoland opgezocht heb. Alleen is dat er nooit van gekomen. Ofzo. Je weet hoe dat gaat. Nu kon het ineens wel. Agenda erbij, beetje extra tijd ingepland  en zo simpel was het. Maar echt dus.

 

Dat heb je als je in Dordrecht woont en een deel van de tijd in Papendrecht werkt. En ook nog eens op rustige tijden reist. Ik ben een forens van niets tegenwoordig. Heerlijk hoor. Meestal is het een kwartier met de fiets-waterbus-fiets. Met de auto net iets langer, tenzij het toch ineens spits is of de brug openstaat. Dan is mijn klimaatonvriendelijke woon-werk-verkeer gewoon langer dan te voet.

 

Lopend is het goed een half uur. Zo kort maar. Dertig minuten. Da’s dus maar een kwartier extra op de heenweg en ook weer op te terugweg. Of minder, net hoe mijn timing en die van de brugwachter samenvallen. Dat kan m’n dagplanning prima aan. En met dank een kapotte fietsketting en een lekke band ben ik dat steeds vaker gaan doen de laatste maanden. Ook als ik verder weg moet en naar het station ga. Met warm weer en een zomers regenbuitje is het zelfs fijner om onder een hippe paraplu te duiken dan als een verzopen kat op de fiets aan te komen (en bij ernstig rotweer neem ik toch lekker lui de auto).

 

Dat beetje beweegtijd is echt lekker. Al is het geen wereldrecord of zo. Het is wel lekker haalbaar. En het grootste voordeel is dat m’n gedachten lekker stilvallen en m’n voeten welverdiend omhoog mogen als ik weer thuis ben. Was een dus goeie zet van al die outdoorgekkies in m’n digitale wereldje. Dank u zeer voor de goeie reminder! Hoe de werkdag ook was, als ik ga lopen eindig ik moe maar voldaan. Ideaal!

 

Vond je dit leuk om te lezen? Zegt het voort!
Tweet about this on TwitterShare on FacebookPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Written by Elsemarie

Elsemarie is yogamasseur en blogt over tijdmaken, rustvinden en vakantiegevoel. Altijd in voor zonlicht, kamperen, tuktuks, vuur stoken, pinterest en mango's. Wroet graag in de aarde van haar balkonjungle. Zit veel in theater en zou meer in de kano willen zitten. Permanent tekort aan boekenplanken en weekend.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *