Lekker lezen doe je in de trein. Deelcultuur van tijdschriften, kranten en zwerfboeken.

Zomaar een zondag in de trein. Buiten is het druilerig. Binnen deert dat niet. Ik zit in mijn tweezitsbankje vergezeld door een vleugje vakantiegevoel en een beker koffie. Pure luxe is dat, zo’n coupé vol vrije bankjes. En dan rustig wandelend kunnen kiezen waar je neerstrijkt. De verwarming werkt, de omroep nauwelijks, de wifi niet. Vandaag is dat wel fijn.

 

Op het station snel wat lekkers bij de koffie gehaald. Viel niet mee, gelukkig. Ik rekende op de keuze tussen chocoladereep en rijstwafel. Ineens heeft de Appie To Go volop glutenvrije keuze. Noten en gedroogd fruit, en dat in het snoepvak. Voor een prijs die me er fijntjes op wijst dat ik gister gewoon door de regen naar de markt had moeten gaan. Laat ik die les maar als bonus zien. De dropjes winnen dus. De nootjes en abrikozen zijn een fijne vondst voor volgende last-minute avonturen.

 

Thuis bij vertrek had ik haastig nog wat tijdschriften in m’n tas geschoven. Drie straten verder ontdekt dat het dichtritsen erbij ingeschoten was. Natgeregend en licht verfrommeld leest gelukkig net zo lekker.

Mijn dropzak prop ik voor het uitstappen in het vuilnisvakje. Mijn beker neem ik mee. De tijdschriften niet. Eenmaal uitgelezen en opgedroogd laat ik ze op mijn stoel liggen. Voor de volgende reiziger. Hoop ik. Want dat maakt een treinreis soms ineens bijzonder. Dat je in het vak voor je neus, als een onverwacht cadeautje, leesvoer vindt waar je nooit in gekeken zou hebben, als je voorganger het niet in je blikveld had laten liggen. De ene keer bevestigt het vooroordelen, de andere keer is het een fijne verrassing.

Metro doet leuk mee met hun Happylines, een vakje in de krant waar je iets kunt schrijven of tekenen voor de volgende lezers, van je krant of sociale media. Dat is toch het mooie van lezen in treinen en stations, eigenlijk een mooi staaltje deelcultuur avant la lettre, bedenk ik me onderweg. Gebeurt al jaren, gewoon, omdat het werkt. Omdat papier na één keer lezen niet kapot of overbodig is. Zwerfboeken, zwerfkranten, zwerftijdschriften. Laat ze lekker liggen – jullie ook, lieve schoonmakers! –  als het er nog een beetje leesbaar uitziet is het echt nog geen zwerfafval.

 

Vond je dit leuk om te lezen? Zegt het voort!
Tweet about this on TwitterShare on FacebookPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Written by Elsemarie

Elsemarie is yogamasseur en blogt over tijdmaken, rustvinden en vakantiegevoel. Bloeit op van zonlicht, pinterest en mango's.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *