Is het je ook opgevallen dat er in het afgelopen half jaar zo veel goede televisieprogramma’s over rust nemen (of juist niet) gemaakt zijn? Ik vraag me serieus af of ik ook mensen ken die níet gekeken hebben naar Sophie in de Mentale Kreukels. Dit weekend streepte ik een serie programma’s van m’n lijstje af dat ik om nogal stomme redenen had vooruitgeschoven. Max zoekt rust. Ergens in mijn hoofd was het idee ontstaan dat dat een programma van de gelijknamige omroep zou zijn en dat ik daar dan wel veel te jong en wild voor zou zijn om er iets aan te hebben. Ha. Not. Zat ik er even goed naast dus, weet iedereen die ‘m al gezien heeft.

Sophie Hilbrand nam haar eigen burn-out en de weg terug als uitgangspunt. Het dagelijkse vallen en opstaan. Zoeken naar praktische oplossingen en professionele hulp, en toch niet echt genoeg want-ik-kan-het-zelf-ook-wel. Zweverige experimenten. Down-to-earth gesprekken. Soms open en soms skeptisch. Soms confronterend en soms grappig. Een echtgenoot die vertelt dat hij het gevaar op terugval nog steeds op de loer ziet liggen. Dapper, zo persoonlijk. Ook veel BN’ers, interviews op de Zuidas en menig ‘girl nextdoor’. Iedereen is gewoon menselijk en blijkt zichzelf hard kapot te kunnen werken, zorgen en feesten.

Eén van die bekende gezichten is dus Max Westerman. Alleen als je net even onder een steen lag tijdens 9/11 en de jaren ervoor en erna ook nooit journaal keek of luisterde, heb je hem nog nooit gezien. Hij is dus de Max die rust zoekt. Een NOS-correspondent heeft absoluut een enerverender en stressvoller leven dan ik. Eerlijk is eerlijk. Om te dealen met deadlinestress, perfectionisme en prestatiedruk, is Max in New York met yoga begonnen. En heb je niets met yoga en ken je ook geen boeiende mensen die iets met yoga hebben, dan kun je deze serie wel overslaan. Ik heb dat natuurlijk wel en vond ‘t fascinerend wat hij liet zien. Van mij had het langer mogen duren!

Heb je ‘m al gezien? Dan moet je ook even deze video van hem terugkijken over zijn ervaringen met kidnaptherapie, bikramyoga en vogelen in New York. Is al van een paar jaar geleden, maar nog steeds bizar en de moeite waard!


Nog niet (helemaal) gezien? We hebben het allemaal vaak drukker dan gezond voelt. We kennen inmiddels allemaal wel iemand die op z’n minst bijna burn-out is geweest of in vergelijkbare kreukels heeft gelegen. En dat blijft soms toch lastig om op tafel te gooien. Same here. En deze programma’s bieden echt goede aanknopingspunten voor een gesprek. Zeker kijken!

En dan waren er nog meerdere docu’s die (opnieuw) uitgezonden werden. De Burn-out Industrie is al uit 2013. Er is pijnlijk weinig veranderd, eigenlijk.  Brandpunt maakte een aflevering over burn-out bij scholieren. En dat kwam bij mij hard binnen. Had ik de middelbare school overleefd met een smartphone en de eeuwige stroom berichtjes op sociale media? Waarschijnlijk niet. MSN en ICQ op de computer die geen kik gaf zonder kabel en die ik ook nog eens met vijf gezinsleden moest delen, was echt ruim genoeg. Jérôme Le Maire maakte een documentaire over de werksfeer in een Frans ziekenhuis waar het personeel aan ten onder gaat. Ik kon maar één ding denken. Wat doen we elkaar aan! Indrukwekkend om die achterkant van de zorgsector ook eens aandacht te geven.

 

Meer gezien dat de kijktijd waard is? Let me know!

Vond je dit leuk om te lezen? Zegt het voort!
Tweet about this on TwitterShare on FacebookPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Written by Elsemarie

Elsemarie is yogamasseur en blogt over tijdmaken, rustvinden en vakantiegevoel. Altijd in voor zonlicht, kamperen, tuktuks, vuur stoken, pinterest en mango's. Wroet graag in de aarde van haar balkonjungle. Zit veel in theater en zou meer in de kano willen zitten. Permanent tekort aan boekenplanken en weekend.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *