Muur bij Sleepytime drive van Celestial Seasonings Theefabriek in Boulder, Colorado.

Begin dit jaar ging er een wereld voor me open. Wat is het een verrijking om elke dag uitgeslapen aan het werk te gaan!

Mijn nieuwe werk in de theaterwereld – en natuurlijk Boomhut aan Zee – heeft me iets geweldigs gebracht. Nachtrust. Gewoon elke dag genoeg tijd voor slaap. Tot ik weer wakker ben. Ik gun het iedereen. Welke sadistische idioot heeft toch het keurslijf van die kantoortijden uitgevonden, vraag ik me nu ernstig af.

 

Vroeg opstaan is gevaarlijk

Maanden geleden las ik al een eens een stukkie in de krant met de kop ‘Werken voor 10 uur ‘s ochtends, is dat ongezond?‘. “JAAAAAAA,” dacht ik meteen. Voor mij wel. En voor anderen weer niet, denken een paar wijze mensen die daar al hun hele leven onderzoek naar doen. Ook goed. Gelukkig maar, zelfs. Iemand moet voor dag en dauw die krant bezorgen en de Spoedeisende Hulp openhouden voor onuitgeslapen autorijders die vlak voor de bocht wegdommelden, tenslotte.

Ik dacht jaren dat ik gewoon een vast ritme, zo’n acht uur slaap en oneindig veel koffie nodig had. Dat werkte wel zo’n beetje. Min of meer en ongeveer. Maar ja hé. Je bent jong en je wilt wat. Work hard, play hard. Dus dat ritme ging op de vrije dagen altijd weer op de schop. En die wekker die me op maandag ontwaakte na een uit de hand gelopen vrijdagmiddagborrel was dan toch weer een soort zelfverkozen marteling.

Dat ik het leven veel leuker vind na een uur of negen aan slaap, ontdekte ik gaandeweg. Een onbetaalbaar stukje zelfkennis dat het kiezen voor deeltijdwerk me tot mijn verrassing opleverde. Work hard, play hard, chill hard. Te lelijk voor een tegeltje, maar stiekem toch een beetje mijn motto.

De tijd van je leven

Terug naar het ritme uit mijn studietijd eigenlijk, besefte ik afgelopen weekend toen ik lichtelijk nostalgisch midden in de nacht over de paadjes van het Groningse Noorderplantsoen wandelde. Walk down memory lane voor menigeen. De tijd van je leven, zegt men vaak. Helemaal mee eens, zeg ik nu.

De tijd dat ik ook zelden een wekker zette. De tijd dat ik toch elke dag rond half tien de deur uitstapte op weg naar de bieb. De tijd dat ik vooral bergen werk had die ik naar eigen inzicht kon verzetten. Met een deadline hier en daar. Heerlijk vond ik dat.

Lekker logisch dus dat ik – met dat mooie diploma en een goed ontwikkeld stel hersens op zak – als een dom schaapje achter de kudde aan ging en een Echte Baan Met Kantoortijden ambieerde. Nooit over nagedacht wat dat met me zou doen. Het heeft me een hoop geleerd. Nu weet ik namelijk heel zeker dat dit geen ideale werkomgeving voor mij is.

Wekkers zijn voor vakantie

Wekkers zijn nu voor vakantie. Voor als ik heel vroeg op moet staan om te vliegen. Of iets leuks doen. Of iets belangrijks. In mijn dagelijkse leven zet ik ‘m niet. Weer zo’n uitknop waar ik heel gelukkig mee ben. Elke dag weer het gevoel dat ik de hele wereld aankan. Uitgeslapen zijn is het beste begin van je dag.

 

PS. Nieuwgierig naar het plaatje? Deze foto schoot ik op Sleepytime Drive in Boulder, Colorada. Daar staat de Celestial Seasonings Theefabriek met deze afbeelding op de muur.

 

 

Vond je dit leuk om te lezen? Zegt het voort!
Tweet about this on TwitterShare on FacebookPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Written by Elsemarie

Elsemarie is yogamasseur en blogt over tijdmaken, rustvinden en vakantiegevoel. Bloeit op van zonlicht, pinterest en mango's.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *