dscf2075Tempo erin

Tempo erin. Dat is hoe ik meestal loop. Met flinke vaart op het einddoel af, als het even kan. Want wonen in de binnenstad heeft z’n voor- en nadelen. Alles is lekker dichtbij. En welke route ik ook neem, alles is hier mooi. En op al dat moois komen natuurlijk massa’s wandelende mensen af. Die dan wel een beetje in de weg slenteren als ik net even stevig door wil stekkeren.

Daarom is het zo lekker om zelf af en toe even toerist te zijn. Mijn liefde voor Zuid-Oost Azië is geen geheim natuurlijk. Daar loopt iedereen op z’n allerdooiste akkertje. Het duurt altijd confronterend veel dagen voor ik het ritme te pakken heb. En zweetdruppels, want vaak is het veel te warm voor mijn Hollandse tempo. Het duurt heel wat terrasjes ook. Geen betere plek om dat tempo te bestuderen!

Walking meditation

Een tijdje geleden ontdekte ik dat het nóg rustiger kan dan het dagelijkse tempo op de Thaise paden en lanen. Twee medestudenten op mijn massageschool hadden tijdens een periode in de tempel geleerd om lopend te mediteren. Soms gaat het zo, je hoort ergens voor het eerst over en ineens is het overal. Dit dus ook. Walking meditation is een ding. Onder de travelers, hippies, overwerkte rustzoekers en mensen die hun internetfortuin op een toffe manier opmaken in dat paradijselijke stukje wereld, in elk geval wel.

Dat moest ik dus ook even proberen. “Je haalt heel langzaam adem en op dat ritme zet je stap voor stap. Adem in, stap. Adem uit, stap.” zeiden Florian en Marco. Klonk haalbaar, vond ik. Dus. Think again. Zo simpel als het lijkt, zo slopend is het. Zelf m’n evenwicht bewaren was een uitdaging met dit tempo. De eerste keren dan. Kwestie van doen denk ik. Want de rust die het meditatief wandelen na een paar minuten geeft, is onmogelijk te beschrijven.

Eén stapje vooruit, één stapje terug

Daarna ging het natuurlijk de mist in. Wat een fijne oefening was in de zonnige en beschermde wereld van de massageschool met een groot grasveld om te doen en laten wat je wilt, zakte thuis weer weg. De uitvoering dan. Niet het idee. Dat komt regelmatig weer omhoog.

Voor mij voelt een bos- of strandwandeling vaak al meditatief, als ik dat zo mag noemen. Het brengt mijn gedachten tot stilstand. Zolang mijn voeten bewegen, is mijn hoofd rustig. Stap voor stap, hoe steviger hoe beter, jaag ik de donkere wolken weg tot alles weer zonnig en helder is. In mijn gedachten dan. En toch was dit anders. Nog kalmer. Dus dat meditatief lopen, dat wil nog eens proberen. En gelukkig is slow echt helemaal hip, dus dat gaat vast lukken. Laatst kwam het fenomeen wandelfestival ineens op mijn facebooktijdlijn voorbij. Klinkt als een topplek om eens een workshop loopmeditatie te gaan volgen!

 

 

Vond je dit leuk om te lezen? Zegt het voort!
Tweet about this on TwitterShare on FacebookPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Written by Elsemarie

Elsemarie is yogamasseur en blogt over tijdmaken, rustvinden en vakantiegevoel. Bloeit op van zonlicht, pinterest en mango's.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *