focus

Eindelijk lag ik zelf weer eens op een massagetafel. Lekker ingestopt onder een deken. Mijn voeten op een kussen. En de lichte druk van tien vingertoppen op mijn hoofd. Ik kwam voor een uur lang rust. Helemaal voor me, myself and I. Alleen het idee al werkt ontspannend.

Het uur vloog om. Elke paar minuten verplaatste Lia haar handen op mijn hoofd. Al mijn aandacht trok dan weer naar tien andere punten. Wonderlijk om te merken hoe ik me vanzelf concentreerde op die vingers, de warmte en soms ineens een ander plekje op mijn lichaam. Mijn meditatieve staat sloot alle dagelijkse beslommeringen even buiten.

“Wat doe het met je?” vroeg Lia na afloop. En ik wist het niet zo goed. Er was iets. Het had iets. Ik kon het alleen niet zo goed onder woorden brengen. En, verrassend genoeg, daar was ik dan nog rustig onder ook.

Een paar dagen later begreep ik het. Na dat uur op die tafel deed ik de rest van de dag niet zoveel meer. Dacht ik. Eigenlijk deed ik best veel. Wat ik niet deed, was op elke gedachte metéén inspringen. Ik liet me niet meer  elke paar minuten afleiden. En de laatste tijd had ik eerlijk gezegd wel een beetje de spanningsboog van de twee katten die bij mij aan de overkant als een dolle achter elk ronddwarrelend blad aan springen. Zoveel blaadjes, zoveel beweging, zoveel te vangen. Er waaide een herfststorm door mijn hoofd. Mijn gedachten sprongen van de hak op de tak. Nu niet meer. Dagenlang lukt het me beter om te focussen. Herfstblaadje voor herfstblaadje. Met één ding tegelijk bezig te zijn. Dat was gewoon echt even wennen. Hallo concentratie. Welkom terug!

Access Bars heet het. Ik kende de term al een tijd. Had me zelfs al eens verdiept in de ideeën waarop het gebaseerd is en niets betrouwbaars gevonden. Dat, én de over-the-top-marketing joeg me weg. Daar krijg ik echt de kriebels van, en niet de goeie. En toch was ik wel nieuwsgierig. Gelukkig kan zo’n beschrijving ook nuchter, zonder wonderen en revoluties te beloven, laat Lia zien. Dat geeft me veel meer vertrouwen. Hoe het ook werkt, lekker was het wel. Het eerste vrije weekend in tijden dat ik net vóór de afspraak had, was dat trouwens ook. En toch kom ik wel weer eens terug voor zo’n uurtje rust op de tafel!

 

 

 

 

 

 

Vond je dit leuk om te lezen? Zegt het voort!
Tweet about this on TwitterShare on FacebookPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Written by Elsemarie

Elsemarie is yogamasseur en blogt over tijdmaken, rustvinden en vakantiegevoel. Altijd in voor zonlicht, kamperen, tuktuks, vuur stoken, pinterest en mango's. Wroet graag in de aarde van haar balkonjungle. Zit veel in theater en zou meer in de kano willen zitten. Permanent tekort aan boekenplanken en weekend.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *