Wie wil dat nou niet?

Nooit meer te druk. Honderd punten in de categorie verleidelijke titels. Ik ken geen mensen die dat niet zouden willen. (Toch?) En dan die ondertitel. Een opgeruimd hoofd in een overvolle wereld. Doet natuurlijk meteen denken aan dat boek van Daniel Levitin: Een opgeruimde geest, waar ik eerder over schreef. En eindelijk heb ik ook Nooit meer te druk gelezen.

Wie beide boeken leest, herkent dan ook veel onderzoeken waar Tony Crabbe en Daniel Levitin allebei over schrijven. Nooit meer te druk is een praktischer boek. Meer concrete doe- en denkopdrachten en minder wetenschappelijke achtergrond. Crabbe is dan ook bedrijfspsycholoog en dat merk je in dit boek. Veel gaat over werk. Dat is natuurlijk ook een grote bron van drukte, in vele nog-niet-zo-opgeruimde hoofden in deze overvolle wereld.

Waarom hebben we het toch zo druk?

Mijn hoofd raakte al een beetje opgeruimder van het lijstje dat Tony Crabbe al snel maakt in zijn verhaal. Hij geeft een overzichtelijk antwoord op de vraag waarom we zo druk (willen) zijn. Druk zijn is namelijk

  • makkelijk
  • een geaccepteerd soort vermijding van lastigere zaken
  • statusverhogend
  • een verslaving
  • last but not least: kuddegedrag

Herkenbaar. Niets nieuws onder de zon dus? Neuh, niet echt. En toch wel verhelderend om het zo op een rijtje te zien, vond ik. Wie al wat meer heeft gelezen, weet best dat e-mails checken je dopamine verhoogt en dat Google een prima alternatief voor opium is – qua stofjes in je lichaam dan. Dat druk-druk-druk het nieuwe goed is. Dat we daar allemaal aan meedoen. Dat we elkaar allemaal aan de gang houden met mailtjes en appjes waar we liefst in een uur, maar toch zeker binnen een dag antwoord op verwachten. En anders stuur je er gewoon nog één achteraan. Of tien.

Werkboek over minder werken

En heel terecht merkt Crabbe op, natuurlijk niet als enige, dat we ons te veel laten leiden door die input.  Door wat iedereen van ons wil. Door die constante stroom berichten. En veel minder door wat we zelf oprecht belangrijk en waardevol vinden.  Komt goed uit dat zijn boek vol staat met handige tips om daar wat aan te doen. Overzichtelijk gegroepeerd na elk hoofdstuk. Zet je notificaties uit, check je mail op vaste tijden, gebruik een papieren schrift of notitieboek – of gebruik net als ik je bullet journal – om losse gedachten op te schrijven en uit je hoofd te zetten, ‘eat that frog’ oftewel doe elke dag eerst de taak waar je het meest tegenop ziet voor je je inboxen opent, en begin gewoon elke dag een half uur ongestoord te werken aan grote en onoverzichtelijke doelen zonder deadline. Dat genre, je kent het. Nogmaals, dat is echt niets nieuws onder zon. Maar doe je het ook? De kracht van het boek zit in erin dat het je aan de slag wil krijgen. Inderdaad, een werkboek om wat minder te gaan werken.

Zelfoverschatting

Staat er dan niets nieuws in? Toch wel. Wat voor mij echt wel een nieuw inzicht was, is dat ik een nogal arrogante kant blijk te hebben. Dat ik mezelf behoorlijk overschat. Niet echt een mooie eigenschap. Gelukkig ben ik daarin niet alleen. – Hallo kudde, fijn dat ik me achter jullie mag verschuilen! – Het blijkt dat wij allemaal geneigd zijn om te onderschatten hoeveel tijd we ergens voor nodig hebben. Dat kunnen we veel realistischer voor een ander. Als we dat voor onszelf inschatten is de werkelijk benodigde tijd meestal het dubbele van wat we denken. Dat doet niet veel goeds voor je gevoel van drukte en productiviteit. En dat herken ik beter dat ik zou willen toegeven. Maar ik doe het toch maar, bij deze dus.

Tijdmanagement is dom

Praktisch als hij is, geeft Tony z’n lezers weer stapels tips en trucs. Tijdmanagement is dom. Aandachtmanagement is het nieuwe zwart. Als je focust op effectief met je tijd omgaan, dan verhoog je de tijdsdruk juist. En daar gaan mensen domme dingen van doen en zeggen. Zegt hij. Ik weet het nog zo net niet. Tot m’n verbazing schrijft hij namelijk ook een mooie anekdote over een vriend die nogal gefrustreerd is door alle uren die hij elke dag in de file staat totdat hij die tijd besteed aan Spaanse lessen op mp3 en mondharmonica spelen. Wie legt me uit waarom dat geen tijdmanagement is?

 

Ik begrijp het verschil tussen tijdmanagement en aandachtmanagement misschien gewoon nog niet. Volgens mij gaat het samen. Waar je je tijd aan besteedt, is toch ook waar je je aandacht aan besteedt? Ik heb soms ook het idee dat tijdsdruk me juist wel helpt. Wellicht is dat iets om soms bewust in te zetten en op andere momenten bewust los te laten.

Nee, ik kan niet alles (tegelijk)

‘Nee’ zeggen en alles wat minder serieus nemen zijn twee van zijn Grote Oplossingen voor een Te Druk Leven waar ik wat aan heb. Open deuren wellicht. Blijkbaar had ik die nodig.

Tony Crabbe geeft me in z’n boek een paar zinnige handvatten over dat nee zeggen. Dat vind ik meestal best moeilijk. Misschien wel omdat ik zelf alleen iets van een ander vraag als ik het echt met geen mogelijkheid zelf voor elkaar krijg. Het is fijner en egostrelender om mezelf als behulpzaam, gastvrij, redder in nood, steun en toeverlaat en rots in de branding te zien. Wonder woman-ambities. Alleen weet ik ook wel dat ik dat niet altijd voor iedereen kan zijn. Dat wrijft Tony er terecht regelmatig in. Om me weer gerust te stellen dat ik daar niets aan kan doen. Fact of life. Er komt nou eenmaal meer op ons af dan we kunnen behappen.

 

En daarom is het fijn om inspiratie te krijgen hoe je wel Nee zegt, met respect voor de (impliciete) vraagsteller en z’n probleem. Iets om me verder in te verdiepen.

Lachen mag, dromen ook

Net als speelsheid. Tony Crabbe geeft ruiterlijk toe dat hij zelf ook de neiging heeft om alles wat te serieus te nemen. Dat gewicht voert de druk op. Terwijl hij juist betere ideeën krijgt als hij creatief en speels – oh ja, en zonder tijdsdruk – met een onderwerp bezig kan zijn. En dat merk je dan ook wel weer in de diepgang van de opdrachten die over speelsheid geeft. Die kon beter. Voor mij dan. Want wat je uit dit boek haalt, is nogal persoonlijk. ‘t Is maar net wat je al gelezen hebt, waar je tegenaan loopt en wat je al toepast.

Ik vind het zeker een goed en praktisch verhaal voor iedereen die zich voor het eerst serieus verdiept in z’n eigen werkdruk en hoe dat allemaal een tikkie minder kan. Het boek leest fijn, het geeft een goed overzicht van recente kennis en je kunt er makkelijk zelf mee aan de slag. Nooit meer te druk is wel heel ambitieus. Wel een mooie droom om af en toe over te lezen.

 

P.S. Ik ben nu dus wel nieuwsgierig naar wie er meer over speelsheid vs drukte te vertellen heeft. Wie heeft  goede lees- of kijktips?

 

 

Vond je dit leuk om te lezen? Zegt het voort!
Tweet about this on TwitterShare on FacebookPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedInShare on TumblrEmail this to someone

Written by Elsemarie

Elsemarie is yogamasseur en blogt over tijdmaken, rustvinden en vakantiegevoel. Altijd in voor zonlicht, kamperen, tuktuks, vuur stoken, pinterest en mango's. Wroet graag in de aarde van haar balkonjungle. Zit veel in theater en zou meer in de kano willen zitten. Permanent tekort aan boekenplanken en weekend.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *